NARZĄDY POWIETRZNE

W anatomii porównawczej istnieje postulat nazywania narzą­dów homologicznych jednym terminem, dlatego płuca i pęcherz pławny można razem określić mianem narządów powietrznych. Pierwotną ich funkcją było zapewne umożliwienie oddychania tlenem atmosferycz­nym. Pobieranie tlenu z wody jest zawsze przedsięwzięciem kłopotli­wym. W porównaniu z powietrzem woda jest ciężka i lepka, a zawiera niewiele rozpuszczonego tlenu. Aby krew mogła go wykorzystać, mię­śnie oddechowe muszą wykonać dużą pracę, jeszcze większą, jeśli woda jest słona, gdyż zawartość soli obniża rozpuszczalność tlenu w wodzie. Natomiast nad powierzchnią wody zawsze jest tlenu pod dostatkiem. Litr, a więc kilogram wody zawierać może najwyżej ok. 8 cm3 tlenu, natomiast w litrze lekkiego i ruchliwego powietrza jest aż 200 cm3 tlenu. Przy braku tlenu w wodzie wszystkie ryby podpły­wają pod powierzchnię, łapią powietrze do pyska i przepuszczają przez skrzela. Lecz skrzela są wiotkie i w powietrzu sklejają się ze sobą, tak że ich powierzchnia nie zostaje dobrze wykorzystana. Niektóre ryby, jak np. nasz piskorz, połykają w tych okolicznościach powietrze, a wy­miana gazowa biegnie wówczas przez błonę śluzową jelita. Nic więc dziwnego, że w historii ryb wiele razy powstawały różnego typu ja­miste narządy oddechowe, przystosowane do wykorzystywania tlenu atmosferycznego, a otwierające się do przednich odcinków przewodu pokarmowego.

Witaj na moim blogu o tematyce hobby! Znajdziesz tutaj wiele ciekawych artykułów poświęconych rozrywce w czasie wolnym! Zapraszam do regularnego odwiedzania mojego serwisu i aktywnego komentowania!