STĘŻENIE SOLI

Podobną korzyść, polegającą na zmniejszeniu energii koniecznej do usuwania nadmiaru wody, miało obniżenie stężenia soli w płynach ustrojowych. Woda morska, a co za tym idzie, płyny ustrojowe znacz­nej większości zwierząt morskich wykazują stężenie soli wynoszące około 3,4%. Stężenie soli w krwi niższych kręgowców wynosi tylko 0,6%, czyli około pięciu razy mniej. Oznacza to, że wysiłek potrzebny do zachowania równowagi osmotycznej płynów ustrojowych u zwie­rzęcia zanurzonego w wodzie słodkiej jest wielokrotnie niższy. Najmniej soli w tkankach spośród kręgowców mają niektóre ryby słodkowodne, jak wielopłetw (.Połypterus) i ryby dwudyszne. Widzimy w tym efekt daleko posuniętej adaptacji do wody słodkiej. Kręgowce, które mają najwięcej soli w tkankach, to żyjące stale w morzu śluzice i ryby spodouste. Zawartość soli u ryb spodoustych jest jednak zawsze znacznie niższa od zasolenia wody oceanów. Sądzimy więc, że cho­ciaż ryby spodouste żyją w morzach od bardzo dawnych czasów, jed­nak w ich przeszłości istniał okres bytowania w wodzie słodkiej. Dziś istnieje tylko jedna grupa kręgowców morskich, u których stężenie soli w tkankach jest równe stężeniu otaczającego środowiska. Są to śluzice. Tak więc z wyjątkiem tych ostatnich wszystkie kręgowce ży­jące w morzu muszą stale walczyć z nadmiarem soli w otoczeniu. Roz­wiązania zastosowane przez różne grupy są rozmaite.

Witaj na moim blogu o tematyce hobby! Znajdziesz tutaj wiele ciekawych artykułów poświęconych rozrywce w czasie wolnym! Zapraszam do regularnego odwiedzania mojego serwisu i aktywnego komentowania!