TUNICYNA LANCETNIKA

Jeśli tak istotnie było, przodek lancetnika nie był jednak osłonicą. Świadczy o tym wiele cech budowy różniących lancetnika od larw osłonie, przemawia za tym również niezdolność lancetnika do wytwa­rzania tunicyny. Tunicyna ma tak duże znaczenie ochronne, że trudno przypuścić, aby szczep, który raz ją zdobył, miał ją później utracić. Zarówno osłonice, jak i lancetnik przewyższają jelitodyszne posia­daniem struny grzbietowej. Uzyskanie tego narządu odegrało wielką rolę w historii zwierząt, gdyż spowodowało zasadniczy przełom w tech­nice pływania. Zwierzęta nie mające szkieletu osiowego przeważnie pływają za pomocą wiosłowania, posługując się migawkami w razie niewielkich rozmiarów, używając zaś do tego celu wyrostków ciała lub odnóży, gdy ich rozmiary przekraczają parę milimetrów. Możliwe jest również pływanie na zasadzie odrzutu, jak to czynią w ucieczce głowonogi. Lecz najekonomiczniejszy sposób poruszania się w wodzie polega na posuwaniu się wzdłuż ciała wygięć od przodu ku tyłowi. Przy tym. sposobie zwierzę nie traci energii ani na ruchy wsteczne, niezbędne przy różnych sposobach wiosłowania, ani na mącenie wody.

Witaj na moim blogu o tematyce hobby! Znajdziesz tutaj wiele ciekawych artykułów poświęconych rozrywce w czasie wolnym! Zapraszam do regularnego odwiedzania mojego serwisu i aktywnego komentowania!